Ra, 2de zwangerschap en medicatie

In dit forum kan worden gepraat over reuma hebben en zwanger willen worden of zijn.

Moderator: Martijn

RA, 2de zwangerschap en medicatie

Berichtdoor Frieda » di mei 22, 2007 4:52 pm

Hallo Allemaal, :roll:

Bijna 7 jaar geleden ben ik bevallen van mijn prachtige dochter Anouk. Voor mijn zwangerschap had ik de reuma altijd goed onder controle met Salazopyrine (met, bij periodes, pijnstilling daarnaast). Het afbouwen van de Salazopyrine voor een zwangerschap gaf geen problemen en tijdens de zwangerschap heb ik hiervan nog een lage dosering gebruikt. Eenmaal zwanger voelde ik me beter dan ooit tevoren, het was net of ik geen reuma had. Na de zwangerschap is de reuma echter wel verergerd en sindsdien gebruik ik dus Methotrexaat en daarnaast heb ik vaak Indometacine gebruikt.

De voorbereiding voor een 2de zwangerschap werd dus wat lastiger, omdat het moeilijker bleek om de medicatie af te bouwen. Eigenlijk wilde ik deze keer het liefste helemaal zonder medicatie een zwangerschap ingaan en daarom heb ik in 2003 ook al eens geprobeerd om de MTX af te bouwen. De reuma werd toen echter dermate actief, dat ik een zwangerschap toch maar weer heb uitgesteld en weer aan de medicijnen ben gegaan. Ik moest het zelfs via een infuus met Prednisolon in het ziekenhuis weer in het gareel krijgen.

Daarna ben ik het traject van de alternatieve geneeswijzen (o.a. bio resonantie therapie) in gegaan en daardoor is mijn lichaam beter in balans en de reuma dusdanig rustig geworden, dat ik al meer dan 2 jaar helemaal geen pijnstillers meer gebruik en de Methotrexaat van 25 mg injectie naar 10 mg in tabletvorm heb kunnen afbouwen. Momenteel lukt het echter niet om verder af te bouwen, want de reuma is weer iets onrustig geworden sinds de afgelopen winter met dat rotweer.

Afgelopen februari heeft de reumatoloog mij 2 opties voorgelegd:
1. stoppen met alle medicatie en over 3 maanden proberen om zwanger te raken met het risico dat de reuma behoorlijk opvlamt (hetgeen hij verwacht)
2. overstappen op Salazopyrine en dan over 3 maanden proberen zwanger te raken.

Dat was even iets om over na te denken dus. De laatste jaren probeerde ik er dus naar toe te werken om medicijnvrij te raken, maar dat zat er na 3 jaar dus nog steeds niet in. Helemaal stoppen met de MTX durfde ik op dat moment niet aan, omdat ik zelf ook vreesde dat het dan mis zou gaan met de reuma. En om lichamelijk slecht een zwangerschap in te gaan, leek mij niet verstandig.

15 mei moest ik weer voor controle naar de reumatoloog en heb ik dus voorgesteld om toch over te stappen op de Salazopyrine. Ik wil het liefst medicijnvrij de zwangerschap in gaan, maar mijn leeftijd (ben net 37 jaar geworden) begint ook een rol te spelen, dus voor mijn gevoel heb ik nu de tijd niet meer om het alternatieve op dit moment nog langer een kans te geven. Ik heb het gevoel, dat ik het, op dit moment in mijn leven, de laatste kans moet geven en anders moet het waarschijnlijk zo zijn, dat een tweede kindje er voor ons niet in zit.

Of je je juist goed of slecht voelt tijdens de zwangerschap, verschilt per persoon en zelfs per zwangerschap. Ik hoop natuurlijk, dat ik me weer zo goed zal gaan voelen en dat ik ook net zo snel zwanger raak (het was namelijk bij de eerste poging meteen raak) als de vorige keer. Dat kan deze keer misschien wel allemaal anders lopen, maar we zullen wel zien, hoe het afloopt. Misschien lukt het zelfs niet eens om zwanger te raken, maar dan zal dat wel zo moeten zijn.

Als ik het allemaal verstandelijk beredeneer, dan denk ik; 'Waarom wil ik dit nu zo graag?' We hebben een leuke meid, die al lekker groot wordt, en hebben het heel leuk met z'n drietjes. En een zwangerschap kan namelijk allemaal nadelige gevolgen voor me hebben, zoals: verslechtering van de reuma, moeilijkheden bij de verzorging van je kindje en noem maar op. En daarbij komt ook nog eens het feit, dat je bij een zwangerschap op latere leeftijd nog eens meer risico loopt op afwijkingen bij het kindje.

Verstandelijk gezien, zijn er allerlei redenen om niet meer aan een zwangerschap te beginnen, maar mijn gevoel zegt heel iets anders, want toen na het afbouwen van de MTX de reuma weer wat verslechterde, raakte ik heel teleurgesteld en ontdekte ik, dat ik, toch meer naar een tweede kindje verlang, dan ik mezelf wil toegeven.

Herkennen jullie ook de tweestrijd die je bij zo'n keuze voor (nog) een kindje kunt hebben? Ik heb in principe de knoop wel doorgehakt en wil er voor gaan, maar soms kan het me ook behoorlijk beangstigen, omdat je niet weet, wat je te wachten staat. Je weet namelijk nooit hoe je zo'n zwangerschap doorkomt en in hoeverre je reuma weer achteruit gaat na de bevalling. Wat dat betreft blijft er dus ook steeds een lichte twijfel aanwezig over of ik er wel aan moet beginnen. Anderzijds weet natuurlijk niemand wat het leven in petto heeft en moet je het maar op je af laten komen natuurlijk.

Tjonge het is al met al weer een heel verhaal geworden, maar waar ik vooral benieuwd naar ben is, wat voor medicatie anderen tijdens hun zwangerschap hebben gebruikt en wat de ervaringen zijn met het stoppen van de MTX voordat je zwanger mag raken. Werden de klachten daardoor bijvoorbeeld ook weer erger? En heeft dit je er ook van weerhouden om de pogingen om zwanger te raken door te zetten?

Ben dus benieuwd naar jullie ervaringen met betrekking tot een zwangerschap als je reuma hebt. Allerlei reacties zijn welkom. :lol:

:wink: Frieda
Avatar gebruiker
Frieda
Lid
 
Berichten: 326
Woonplaats: Buinen (Dr)
Reumavorm: RA

Re: RA, 2de zwangerschap en medicatie

Berichtdoor Frieda » zo mei 27, 2007 11:37 am

Frieda schreef:....... maar waar ik vooral benieuwd naar ben is, wat voor medicatie anderen tijdens hun zwangerschap hebben gebruikt en wat de ervaringen zijn met het stoppen van de MTX voordat je zwanger mag raken. Werden de klachten daardoor bijvoorbeeld ook weer erger? En heeft dit je er ook van weerhouden om de pogingen om zwanger te raken door te zetten?

Ben dus benieuwd naar jullie ervaringen met betrekking tot een zwangerschap als je reuma hebt.

Allerlei reacties zijn welkom. :lol:



Heeft niemand hier iets over te vertellen????????
Ik hoop nog iets van jullie te horen.

:wink: Frieda

BTW: Maar misschien zijn er de laatste dagen ook maar weinig mensen (die hier ervaring mee hebben) op het forum aanwezig geweest.
Avatar gebruiker
Frieda
Lid
 
Berichten: 326
Woonplaats: Buinen (Dr)
Reumavorm: RA

Berichtdoor manja » zo mei 27, 2007 2:18 pm

Het is voor mij al 17 jaar geleden, het enige wat ik toen mocht hebben waren Ascalpoeders, daar kon ik niet tegen dus ben zonder medicijnen door gegaan tot ik zwanger was, met als gevolg veel reumaklachten.
Tijdens de zwangerschap heb ik me uitstekend gevoeld maar er na terug bij af.
Afbeelding
Avatar gebruiker
manja
Lid
 
Berichten: 884
Woonplaats: Rotterdam
Reumavorm: ra

Berichtdoor anne » di mei 29, 2007 8:48 pm

Bij mijn 1e zwangerschap gebruikte ik alleen prednison(20mg per dag)
Bij mijn laatste zwangerschap prednison(17,5mg per dag) en sulfazalazine.
Voor mijn zwangerschap gebruikte ik ook MTX (30mg) en na het stoppen ben ik wel door een hel gegaan moet ik zeggen maar heb me er niet van weerhouden om door te gaan met mijn wens.
Heel mijn zwangerschappen waren niet leuk qua reuma en pijn.
Maar heb nu 2 mooie bloedjes rondlopen(oke 1tje loopt nog niet die is aan het oefenen) en heb er geen seconde spijt van.
Wel vind ik het nu genoeg, doe het mijn lichaam niet nog een keer aan.
Avatar gebruiker
anne
Lid
 
Berichten: 80
Woonplaats: N-Brabant

Hoe gaat het nu met mij!

Berichtdoor Frieda » di jun 19, 2007 4:58 pm

Hallo Allemaal,

Ik ben nu 6 weken gestopt met de MTX en heb de afgelopen maand de Salazopyrine opgebouwd naar 2 keer 1000 mg per dag. Al met al gaat het niet echt super met me. Vooral sinds het hete weer van laatst heb ik hele dikke vingers en verder spelen mijn voeten nogal op, ik heb zwelling en pijn in mijn voorvoeten. Voor de rest zijn verschillende gewrichten af en toe wat onrustig.

Het gaat dus niet helemaal super, maar ik kan ook niet zeggen, dat het echt slecht gaat. De Salazopyrine houdt de zaak nog een beetje binnen de perken, denk ik, en ik heb dus tot nog toe ook geen pijnstilling nodig. Als het zo blijft, dan red ik het wel en vind ik het zelf nog te doen. Ben alleen wel heel erg moe en dat vind ik wel behoorlijk vervelend, omdat ik daar ook niet zo'n prettige vrouw en moeder van word. Doordat ik me dan nogal snel irriteer of erger aan iets, kan ik af en toe behoorlijk uit mijn slof schieten, waar ik me dan later weer schuldig over voel.

Maar goed, ik moet mezelf op de momenten dat Anouk naar school is, maar wat extra rust gunnen en dat doe ik dus ook wel, omdat het vaak ook echt niet gaat om wat werk te verzetten. Ik heb daardoor echter wel eens het gevoel, dat ik bijna niets uitvreet en mijn hele huishouding aan het versloffen is.

Oh, het is ook wat al die schuldgevoelens, dat is nu precies de reden dat we reuma hebben, we willen alles altijd perfect doen en niets uit handen geven. We hebben veel te hoge verwachtingen van onszelf. Wanneer gaan we ons lesje eens leren? En wat gemakkelijker in het leven staan?
Dat is waar ik voortdurend weer tegen aan loop in de slechtere perioden.

Zijn er meer mensen hier, die wel eens nagedacht hebben over de emotionele / psychische kant van ziek worden? Het schijnt namelijk dat het een bepaald type mensen is, die reuma krijgen. Over het algemeen zijn dat mensen, die zichzelf wegcijferen voor anderen. De psychische benadering van auto-immuunziekten (lichaamseigen cellen vallen andere lichaamseigen cellen aan) is dat je je boosheid op jezelf richt. Je valt jezelf dus aan met negatieve gedachten. Nou bij mij klopt dat wel aardig, want ik had / heb er enorm veel moeite mee om mijn emoties te uiten. En de laatste jaren borrelt er steeds vaker allerlei boosheid bij mij naar buiten, omdat ik dat waarschijnlijk mijn leven lang heb opgekropt.

Maar goed al schrijvende ben ik behoorlijk off-topic gegaan, geloof ik. En ben ik hier een heel andere discussie aan het openen. Ben echter wel benieuwd, wat andere mensen geleerd hebben van ziek worden en of ze ook het gevoel hebben, dat er een bedoeling zit achter hetgeen hen overkomt. Maar misschien moet ik daar maar eens een ander topic over openen.

Voor nu laat ik het hier maar weer bij en ik wilde dus eigenlijk alleen even laten weten hoe het momenteel met me gaat.

Liefs Frieda
Avatar gebruiker
Frieda
Lid
 
Berichten: 326
Woonplaats: Buinen (Dr)
Reumavorm: RA

Berichtdoor paola » wo jun 20, 2007 9:13 am

Hallo frieda,

Misschien kun je wel een bericht achterlaten op : Hoe gaat het met mij?
Avatar gebruiker
paola
Lid
 
Berichten: 410
Woonplaats: Rotterdam
Reumavorm: ra

Berichtdoor Lenneke » wo jun 20, 2007 12:25 pm

He hoi,

Ik zit nu ook in een zelfde traject. Ik wil ook graag een kindje en ben zodoende half maart met MTX injecties en Humira injecties gestopt.

Ik herken veel in je opmerkingen. Ik heb nu veel last, de reuma is heel heftig actief en dat legt een enorme druk op mezelf maar ook in mijn relaties. Ik kan moeilijk ziek zijn haha!

Maar iedereen zegt dat het de moeite waard is, ik heb zelf nog geen kindje. Ik ga er danook helemaal voor, en hoop dat het deze enorme ellende, pijn enzo waard is. Zowel voor jou als voor mij.

Groetjes Lenneke
Lenneke
Lid
 
Berichten: 25

Berichtdoor Frieda » do jun 21, 2007 4:33 pm

Hoi Lenneke,

Goed om te horen, dat jij in hetzelfde traject zit. Het kost mij weinig moeite om me voor te stellen, hoe jij je voelt. In een ander topic las ik, dat je vanwege de Humira nog langer moet wachten voordat je zwanger mag worden en dat vind ik heel rot voor je. Ik vind het echter fijn, dat je op mijn berichtje reageert, want het doet je echt wel goed om even van anderen te horen, dat het ook 'shit' (excuses voor het woord) gaat. Gedeelde smart is halve smart. Niet waar?

Met mij gaat het helemaal niet lekker. Ik heb absoluut mijn dag niet vandaag en vind het nu ontzettend moeilijk dat het steeds slechter lijkt te gaan. Door de vermoeidheid voel ik me helemaal lamgeslagen en ik begin langzamerhand ook steeds meer pijn te krijgen. Zo vertelde ik dinsdag nog, dat ik tot dan toe, nog steeds geen pijnstilling nodig had, maar als het zo doorgaat dan ga ik dat de komende tijd niet redden.

Ik ben nu al 2 nachten wakker geworden van de pijn in mijn heup en momenteel beginnen mijn schouders ook meer te zeuren. Ik moet voorlopig i.v.m. het gebruik van Salazopyrine elke 2 weken bloedprikken en de uitslag van deze week was ook niet bepaald opbeurend. Mijn bezinking is aan het stijgen; 2 weken geleden was het 22 en nu was het 45. Ik las op internet vandaag, dat het wel enkele maanden kan duren dat Salazopyrine aanslaat, dus in de aanloop naar een zwangerschap doet het waarschijnlijk nog niks voor mij en de vraag is ook of het, nadat je al afhankelijk was van zwaardere medicatie, uberhaupt wat voor je gaat doen.

Al met al lijkt de reuma nu dus wel weer steeds actiever te worden en dat vind ik emotioneel ook heel erg zwaar. Ik word steeds heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees en de twijfel of ik hier wel mee door moet gaan, slaat dan ook telkens weer toe. Ik voel me dus ook geestelijk vreselijk ellendig en heb vandaag al heel wat afgejankt. Ik geef daar ook maar gewoon aan toe, want dat geeft ook weer even wat lucht.

Ook voelt het fijn om hier even je hart te luchten, want in je omgeving vind je zo 1,2,3 niet iemand die in het zelfde schuitje zit. Ik geloof dat ik onder 'zwangerschap en reuma' maar een topic ga openen, waar ik zo af en toe wat gevoelens over deze zware periode van me af ga schrijven en ik hoop, dat we daarin, als mensen in hetzelfde onzekere schuitje, wat gevoelens kunnen delen en elkaar tot steun kunnen zijn.

Liefs Frieda
Avatar gebruiker
Frieda
Lid
 
Berichten: 326
Woonplaats: Buinen (Dr)
Reumavorm: RA


Keer terug naar Zwangerschap en reuma

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 4 gasten

Advertentie