Keuzes; wel of geen gezinnetje...

In dit forum kan worden gepraat over reuma hebben en zwanger willen worden of zijn.

Moderator: Martijn

Keuzes; wel of geen gezinnetje...

Berichtdoor Netje » zo aug 30, 2015 7:20 pm

Hallo allemaal,

Ik ben bang, bang voor de toekomst, voor keuzes... En ik weet niet zo goed waar ik mijn angsten kan bespreken. Zoveel vrienden heb ik niet, degene die ik heb, begrijpen me niet.

De afgelopen maanden lijkt er wel een babyboom los gebarsten te zijn op facebook. Overal zie ik baby foto's, zwangerschap foto's voorbij komen van vrienden of van vrienden van vrienden. De laatste tijd zorgen juist die foto's ervoor, foto's vol vreugde en dankbaarheid, dat ik me ongelukkiger voel dan anders.

Ik ben 27, nooit echt de wens gehad dat ik moeder zou moeten/willen worden. Maar ik merk de laatste jaren dat die wil aan het groeien is. Ik wil graag moeder worden. Ik wil graag een goede moeder zijn, met een goede vader.... Kan je een goede moeder zijn, wanneer je reuma hebt? Kan je een goed gezin vormen als de vader een vorm van autisme heeft? Liefde geven is geen probleem. Maar hoe zit het met de rest. Zelf een beperking hebben en een partner die bij kan springen en de dingen op kan vangen, is nog tot daar aan toe. Maar wat als je beide 'iets hebt'?

Ik ben blij dat wij nog voor een keuze staan, gaan we ervoor of niet. Er zijn genoeg vrouwen die het helaas niet gegund is. Maar ik ben bang... Wat als we tot de keuze komen 'we gaan er niet voor'. Zal er dan altijd een spijt in mijn leven zijn, ondanks er goed over nagedacht te hebben. En wat als we kiezen 'we gaan er voor'. Wat als het tegenvalt, als de (reuma)pijn en vermoeidheid erger wordt. Als de reuma mij meer beperkt. Wat als mijn partner het niet aan kan, hij heeft overzicht nodig, structuur. Het was al een opgave voor hem om samen te gaan wonen, om iets nieuws aan te durven.
Wat als hij denkt het niet aan te kunnen, en wat als ik denk dat het wel kan...

Ik ben bang en verdrietig en heb geen idee hoe nu verder. Wat zouden we het graag eerst eens willen proberen om te kunnen weten of we het aan zouden kunnen. Maar als je er eenmaal voor gaat, is er geen weg terug. Je kunt een kind niet terug brengen naar de winkel als je er niet tevreden mee bent. Nee, je bent ouder en dat betekend dat jij altijd verantwoordelijk blijft, wat er ook gebeurt.

Momenteel speelt er nog iets... Ik durf sinds kort bijna niet na te denken over een mogelijke toekomst met gezinsuitbreiding. Terwijl dat balletje nu zo enorm aan het rollen is gezet. Na onderzoek zijn onrustige cellen gevonden bij mijn baarmoeder. Hoeft nog niks te betekenen... Maar toch, er is in mijn leven op het gebied van gezondheid al zoveel gebeurt (reuma, hoornvliestransplantatie ondergaan, verzakking in de onderrug met twee versleten wervels, spierreuma, neuropathie.....), wat als dit ook leidt naar, naar nog meer ellende.... Ik durf niet verder te denken, ik durf niet om verder uit te zoeken of een gezin een toekomst is. Wat als het straks (medisch gezien) niet mogelijk is, nog een teleurstelling te verwerken...

Het is vooral die angst die ik momenteel geen plekje kan geven. Angst voor een keuze die hoe dan ook het leven zal beïnvloeden, angst voor wat komen gaat na de keuze... :'(
Netje
Nieuw lid
 
Berichten: 3
Reumavorm: artritis psoriatica

Re: Keuzes; wel of geen gezinnetje...

Berichtdoor Pelagius » zo aug 30, 2015 8:05 pm

Hallo Netje,

Het zou niet eens in mij opkomen om te denken dat ik je hier in een alinea of twee een goed advies kan geven en dat spijt mij nu al. Het is nogal een levensvraagstuk waar je mee zit. Daar wil ik je in ieder geval alvast heel veel sterkte mee wensen en ik hoop voor je dat er een moment komt dat je een keuze kunt maken waar je volledig achter staat.

Over reuma kan ik misschien wel iets zeggen, maar autisme ligt echt ver buiten mijn kaders. Ik ben bang dat als ik dingen zeg, ze al gauw als oordeel klinken omdat ik me geen voorstelling van de situatie kan maken.

Bij heel veel andere dilemma's had ik vast een mening gehad, maar dit is van zo'n bepalend niveau voor potentieel drie levens. Natuurlijk, mijn gevoel roept "doen, komt wel goed." Maar inderdaad, wat als het even niet goed komt.

Dus ik hoop dat er iemand met eigen ervaringen jou een beetje op weg kan helpen een juiste keuze te maken. Ik, vader van een dochter die altijd kan steunen op een supervrouw, heb makkelijk praten. Aan die ervaring heb jij weinig. Hooguit alleen dan het feit dat opvoeden en kinderen hebben niet zo is zoals het er op Facebook uitziet, groots en spectaculair. Samen op de bank een boekje lezen vinden ze ook heel erg leuk.

Nogmaals, heel veel succes en sterkte met het vinden van de juiste weg. Eentje die kronkelt, maar dan wel langs geluk.
Pelagius
Lid
 
Berichten: 29
Reumavorm: RA

Re: Keuzes; wel of geen gezinnetje...

Berichtdoor Wrenchman » zo aug 30, 2015 11:04 pm

Ik weet niet zo goed wat ik moet reageren en of je wat aan een reactie van mij hebt. Wat een vreselijk dilemma sta je voor in ieder geval.
Daarom denk ik dat ik maar beter niet teveel opschrijf. Ik kan het niet zo mooi verwoorden.

Ben je al eens bij de huisarts geweest met je angsten? Beetje afhankelijk van hoe je band met hem/haar is. Misschien dat die een ingang heeft om met iemand in ieder geval te praten, aangezien je aangeeft dit niet met vrienden te kunnen.

Ik wil je enorm veel sterkte wensen met het verloop en hoe dit je leven kan gaan invullen. Dapper dat je dit verhaal hebt gedeeld hier!
The truth is out there...
Avatar gebruiker
Wrenchman
Lid
 
Berichten: 751
Reumavorm: SOLK

Re: Keuzes; wel of geen gezinnetje...

Berichtdoor Henk » ma aug 31, 2015 2:38 am

Netje schreef:Hallo allemaal,

Hallo Netje,
Ik ben bang, bang voor de toekomst, voor keuzes... En ik weet niet zo goed waar ik mijn angsten kan bespreken. Zoveel vrienden heb ik niet, degene die ik heb, begrijpen me niet.

Ik denk, dat ik begrijp wat je bedoelt. Er zijn onderwerpen, die je alleen met bijzondere vriend(inn)en kunt bespreken… en jouw angsten zijn in ieder geval niet ingebeeld.
De afgelopen maanden lijkt er wel een babyboom los gebarsten te zijn op facebook. Overal zie ik baby foto's, zwangerschap foto's voorbij komen van vrienden of van vrienden van vrienden. De laatste tijd zorgen juist die foto's ervoor, foto's vol vreugde en dankbaarheid, dat ik me ongelukkiger voel dan anders.

Dat lijkt me vooral een kwestie van zogenaamde selectieve perceptie. Het onderwerp zwangerschap ‘zit in jouw hoofd’ dus zie je overal de zwangere vrouwen en/of jonge moeders met hun baby.
Ik ben 27, nooit echt de wens gehad dat ik moeder zou moeten/willen worden. Maar ik merk de laatste jaren dat die wil aan het groeien is. Ik wil graag moeder worden. Ik wil graag een goede moeder zijn, met een goede vader.... Kan je een goede moeder zijn, wanneer je reuma hebt?

Er kunnen/zullen wat praktische problemen zijn, maar dat is zeker mogelijk. Er zijn op dit forum heel wat moeders die dit kunnen beamen…
Kan je een goed gezin vormen als de vader een vorm van autisme heeft?

Dat lijkt me (afhankelijk van de vorm/mate van autisme) moeilijker, maar niet onmogelijk.
Liefde geven is geen probleem. Maar hoe zit het met de rest. Zelf een beperking hebben en een partner die bij kan springen en de dingen op kan vangen, is nog tot daar aan toe. Maar wat als je beide 'iets hebt'?

Het is in ieder geval heel goed, dat je er serieus over nadenkt. M’n gemeende complimenten.
Ik ben blij dat wij nog voor een keuze staan, gaan we ervoor of niet. Er zijn genoeg vrouwen die het helaas niet gegund is. Maar ik ben bang... Wat als we tot de keuze komen 'we gaan er niet voor'. Zal er dan altijd een spijt in mijn leven zijn, ondanks er goed over nagedacht te hebben. En wat als we kiezen 'we gaan er voor'. Wat als het tegenvalt, als de (reuma)pijn en vermoeidheid erger wordt. Als de reuma mij meer beperkt. Wat als mijn partner het niet aan kan, hij heeft overzicht nodig, structuur. Het was al een opgave voor hem om samen te gaan wonen, om iets nieuws aan te durven.

Allemaal eerlijke ‘wat als’-vragen, waar ik geen antwoord op kan geven. Met de onzekerheid op zich kampen meer mensen die na (durven te) denken over hun toekomst.
Wat als hij denkt het niet aan te kunnen, en wat als ik denk dat het wel kan...

Grof gesteld: Dan zijn er drie mogelijkheden… of er komt een einde aan de relatie, of het onderwerp blijft je jaren en jaren achtervolgen… of je vergeet ‘een keer’ de pil en weigert een zwangerschap te onderbreken (dat laatste raad ik je zeker niet aan, want je bouwt geen relatie op een leugen!)
Ik ben bang en verdrietig en heb geen idee hoe nu verder. Wat zouden we het graag eerst eens willen proberen om te kunnen weten of we het aan zouden kunnen. Maar als je er eenmaal voor gaat, is er geen weg terug. Je kunt een kind niet terug brengen naar de winkel als je er niet tevreden mee bent. Nee, je bent ouder en dat betekend dat jij altijd verantwoordelijk blijft, wat er ook gebeurt.

Bij voorbaat uitgaan van allerlei ‘hulptroepen’ lijkt me sowieso geen goed plan.
Momenteel speelt er nog iets... Ik durf sinds kort bijna niet na te denken over een mogelijke toekomst met gezinsuitbreiding. Terwijl dat balletje nu zo enorm aan het rollen is gezet. Na onderzoek zijn onrustige cellen gevonden bij mijn baarmoeder. Hoeft nog niks te betekenen...

Dat is op dit moment dus duidelijk prioriteit 1!
Wat is de PAP-klasse; wat zegt de gynaecoloog… Dit gaat voor, Netje!
Maar toch, er is in mijn leven op het gebied van gezondheid al zoveel gebeurt (reuma, hoornvliestransplantatie ondergaan, verzakking in de onderrug met twee versleten wervels, spierreuma, neuropathie.....), wat als dit ook leidt naar, naar nog meer ellende.... Ik durf niet verder te denken, ik durf niet om verder uit te zoeken of een gezin een toekomst is. Wat als het straks (medisch gezien) niet mogelijk is, nog een teleurstelling te verwerken...

Mocht dat laatste zo zijn, dan zul je dat samen met je vriend (en andere eventuele dierbaren) moeten verwerken. Wat in ieder geval erg onverstandig zou zijn, is op dit moment zwanger worden… met als argument ‘nu kan het nog’.
Van mij geen scenario’s, want die kun je zelf bedenken.
Het is vooral die angst die ik momenteel geen plekje kan geven. Angst voor een keuze die hoe dan ook het leven zal beïnvloeden, angst voor wat komen gaat na de keuze... :'(

Bij het verwerken van die angst wens ik je heel veel sterkte toe… sterkte en wijsheid, want dat heb je op dit moment ook zeker nodig.
Het ga je zo goed als mogelijk, Netje.
'Tous les hommes sont mortels' ('Alle mensen zijn sterfelijk') van Simone de Beauvoir. Gelukkig wel!
Avatar gebruiker
Henk
Lid
 
Berichten: 1090
Woonplaats: Rotterdam
Reumavorm: reumatoide artritis

Re: Keuzes; wel of geen gezinnetje...

Berichtdoor Netje » wo sep 02, 2015 7:08 pm

Hallo allemaal,

Wat was ik opgelucht toen ik mijn post had geplaatst. En wat al helemaal hielp, de reactie die ik van jullie heb gekregen! Dank!

Pelagius, dankjewel voor je mooie woorden. En ja, je hebt denk ik wel een punt dat facebook een vertekend beeld geeft van het hebben van kinderen; het is lang niet altijd feest en kinderen inderdaad al blij worden van iets 'kleins' zoals samen een boek lezen op de bank. Eigenlijk iets waar wij, reumapatienten ,ook erg goed in zijn denk ik zo, blij zijn en gelukkig worden van de kleine dingen :) Als je een kind op die manier opvoedt zal het een prachtig leven hebben.

Wrenchman, je geeft aan dat ik misschien niet veel aan je reactie heb. Maar toch! Ik krijg wel het gevoel dat waar ik mee zit niet iets is als zeuren ofzo... Het is ook niet niks en het is ook goed om hier over na te denken. Ik heb binnen kort een afspraak staan met mijn reumaconsulente; daar zal ik zeker aangeven waar ik mee zit, want het is inderdaad goed om het kwijt te kunnen :) Dan ook overleggen wat ik er nog meer mee kan doen... Ook jij bedankt voor je reactie!

Henk, dank je voor je reactie en mening. Door jou heb ik de dingen al wat beter op een rijtje kunnen zetten en is de chaos wat verminderd. Niet te veel verdwalen in de 'wat als...'-theorieen, maar realistisch, stap voor stap aan de slag gaan. Niks mis met 'wat als', er wordt niet voor niks gezegd 'een slimme meid is op de toekomst voorbereid', maar doemdenken is ook niet de bedoeling.
In januari ga ik weer naar de huisarts voor een uittsrijkje, dat wachten we eerst af. Momenteel is daar niet zoveel aan te doen. Er zullen zeker geen overhaaste beslissingen komen :)

Ik heb het idee het al wat meer los te kunnen laten, dat is fijn :) Bedankt!
Netje
Nieuw lid
 
Berichten: 3
Reumavorm: artritis psoriatica

Re: Keuzes; wel of geen gezinnetje...

Berichtdoor zeeuws meisje » do sep 03, 2015 8:39 am

hoi
Ik heb ooit voor dezelfde keuze gestaan. Ik was zo ongeveer net zo oud als jij en had wel zoiets van "OOIT wil ik kinderen" maar het was niet mijn eerste prioriteit. Ik had het erg druk met mijn carriere, en deed allerlei leuke dingen. Ook had ik al jaren reuma. Op een gegeven moment zei de reumatoloog tegen me dat ik niet te lang moest blijven wachten. De reumawaarden waren echt hoog en het ging echt niet goed met me, en ik moest medicatie gaan gebruiken die niet samengaat met een zwangerschap. Op dat moment drong het echt tot me door dat ik moest gaan kiezen. Echter, ik was net gescheiden, had wel een scharrel maar zag hem zeker niet als de vader van mijn kind(eren) dus ik had een soort van probleem. Het half jaar daarna leefde ik in een roes. Mijn zusje beviel toen net van haar oudste zoontje. Dat was toen zo dubbel. Ik keek in zijn ogen en zag de mijne (bizar genoeg lijkt hij ontzettend op mij ipv op zijn moeder). Omdat het op een gegeven moment echt niet meer ging ben ik die zwaardere medicatie gaan gebruiken. Ik leerde ook mijn man kennen, en we hebben het uitgebreid gehad over kinderen.
Hij stond er niet achter. Ik wilde wel, maar zag ook wel veel moeilijkheden (oa het stoppen met medicatie. Er zijn alternatieven, maar daar bleek ik allergisch voor. En zonder medicatie lag ik als een dode vogel op bed en kon niets) maar ook de dingen die jij in je mail zet. Uiteindelijk hebben wij samen besloten dat er geen kinderen zouden komen. Moeilijk. Heel moeilijk soms. Maar ik ben ook wel blij dat het zo gegaan is. We kunnen nu samen genieten van het leven, en ik heb fantastische neefjes en nichtjes waar ik supertrots op ben, en waarbij ik gelukkig echt deel uitmaak van hun levens. Natuurlijk is het ook moeilijk. Zeker nu ik de 40 gepasseerd ben, en de vriendinnen die altijd riepen geen kinderen te willen, nu ineens toch een "laatste kans kindje" krijgen.

Maar het is net wat Henk ook al zei. Je moet er samen achterstaan. En zonder kinderen ben ik ook heel erg gelukkig hoor.
zeeuws meisje
Lid
 
Berichten: 437
Reumavorm: RA/SLE

Re: Keuzes; wel of geen gezinnetje...

Berichtdoor Arkan » do sep 03, 2015 10:07 am

Hallo,

Ook ik heb ooit voor die keuze gestaan. Zo moeilijk.
Van mijn reuma was toen nog in de verste verte geen spake, maar ik heb wel Gilles de la Toufette (enkel tics) en mijn’man heeft het Syndroom van Borderline. Borderline en drukke kinderen gaan niet zo best samen, daarbij de erfelijkheid van Tourette.
Mijn kinderwens was groot en ook ik zag overal dikke buiken.
We hebben er uren en uren over gepraat en uiteindelijk toch gekozen om kinderloos verder te gaan. Moeilijk, maar in onze situatie toen de verstandigste keuze.

De reacties en de vragen in je omgeving maakten het er niet makkelijker op. Wanneer beginnen jullie aan kinderen? Uitleg met als reactie, ach zorg dan voor een ongelukje.Nee, ik wil geen kind gebaseerd op een leugen.

Nu zoveel jaren later ben ik nog steeds blij met mijn beslissing. Ik zie vaak hoe kinderen en trigger zijn voor mijn man. Bovendien, nu met mijn reuma, zou ik mijn kinderen alleen maar tot last zijn. Ik zou niet kunnen oppassen op kleinkinderen. Ben bang om de kleine ukjes te lagen vallen, mijn handen willen niet meer mee.

Dat neemt niet weg dat ik vaak denk, onze kinderen hadden ook zo oud kunnen zijn, we hadden al kleinkinderen kunnen hebben, hoe zou het geweest kunnen zijn.
Maar uiteindelijk kom ik steeds weer tot dezelfde conclusie, goed dat we het niet hebben gedaan. We zouden er nooit voor de volle 100% voor onze kinderen geweest zijn, en dat is toch wat ik zou gewild hebben.

Nu genieten we gewoon van wat we hebben in de mate dat onze ziektes dat toelaten. We hebben steeds een hond gehad, waar ik een beetje mijn moedergevoel aan kwijt kon en kan. En nee, het is niet hetzelfde, het is niet je eigen vlees en bloed, maar het is wel een goed gezelschap, de duidelijk aanvoelt wanneer ik een goede of een slechte dag heb.

Voor ons hebben we zo een duidelijke wending aan ons leven gegeven, rekening houdend met elkaar. Samen beslissingen genomen en zeker niet over nacht ijs gegaan.

Wens jullie heel veel sterkte en wijsheid toe met jullie keuze.
En bedenk dat het alleen jullie keuze is en niet die van vrienden of familie (tenminste zolang het niet over babysitten gaat).

Groetjes
Arkan
Lid
 
Berichten: 182
Reumavorm: psoriasis artriris

Re: Keuzes; wel of geen gezinnetje...

Berichtdoor Netje » di sep 15, 2015 4:23 pm

Hoi Arkan en Zeeuws meisje,

Wat deed het me goed (ondanks het verdriet en de teleurstelling) om jullie verhalen te lezen en herkenning te zien. Het is zo verdomd moeilijk, maar wel het juiste om er stil bij te staan en een keuze hierin te maken. Ik neig ook steeds meer naar 'kinderen krijgen hoeft niet, we kunnen het leven met genoeg andere dingen vullen'. Misschien komt het ook omdat het de laatste paar weken weer een stuk slechter gaat en ik steeds meer en meer in zie dat het gewoon niet verstandig is. En het gekke is, op die momenten heb ik er vrede mee, vrede mee om niet eens een keuze te maken want het is vanzelfsprekend dat het nemen van kinderen een droom is en niks meer, geen doel in het leven. Het zijn alleen nog de momenten dat het juist beter gaat, een goede dag, die mij laat inzien hoe de wereld zou kunnen zijn zonder die reuma en dan sta ik weer voor die keuze, dan wel, want het zou toch kunnen. Maar ik weet nu dat ik mijzelf op die momenten blij maak met een dode mus, want hoe vaak heb ik nu een goede dag. Kan ik die goede dag niet veel beter besteden aan mijzelf en mijn lieve vriend, om echt gelukkig te zijn, jezelf nooit hoeft weg te cijferen en dat je gewoon mag en kan genieten zonder rekening te houden met andere factoren.

Ik merk dat er in ieder geval wat meer rust in mijn denken is gekomen. Ook praten mijn vriend en ik er steeds iets meer over. Het blijft lastig, zeker voor mijn vriend, communiceren is voor een autist nu eenmaal moeilijk en zeker dit soort ingewikkelde onderwerpen... Maar dat geeft niet, we nemen onze tijd en zoals jullie ook zeggen het is belangrijk om samen de keuze te maken, daar ben ik het zeker mee eens.

Bedankt voor het delen van jullie verhaal! :)
Netje
Nieuw lid
 
Berichten: 3
Reumavorm: artritis psoriatica


Keer terug naar Zwangerschap en reuma

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Bing [Bot] en 2 gasten

Advertentie