Ik ben gestopt bij de post

Reuma en werk botsen nogal eens. Hier kun je erover praten!

Moderator: Martijn

Ik ben gestopt bij de post

Berichtdoor wil_mar » ma sep 26, 2011 12:23 pm

Na bijna 3 jaar ben ik gestopt bij de post als postbezorger. Het zware sjouwen met post tassen en Huis aan Huis folders bleek een te zware belasting.
Ik moet helaas concluderen dat ik van mijn ex collega's relatief weinig begrip ontvang, simpelweg omdat ze het gewoon niet kunnen of willen begrijpen. Dat doet me best veel verdriet maar ik probeer me nu door deze laatste werkweek dapper heen te slaan.
Waarom zou ik me moeten verdedigen voor iets wat me is overkomen en waar ik niets aan kan doen.
Zoals een zwager al jaren geleden stelde, je kunt nog beter een been breken dan dit.
Zolang ik weet dat ik hierbij het beste besluit heb genomen en er mogelijk iets in de toekomst voor me is weggelegd waarin ik wel kan functioneren probeer ik er gewoon boven te staan.

Hebben jullie wel eens onbegrip ondervonden op de werkvloer als jullie eens een slechte dag hadden????? En hoe gingen jullie daarmee om??
Ik ben nu toch begonnen met de regelmatige inname van Celebrex en merk al wat verlichting..... (gelukkig maar)
In de beperking toont zich eerst de ware meester.
(Goethe)
wil_mar
Lid
 
Berichten: 36
Reumavorm: artrose

Re: Ik ben gestopt bij de post

Berichtdoor AnnemiekV » ma sep 26, 2011 1:59 pm

Ik krijg gelukkig juist wel begrip op mijn werk,meer nog dan van familie.Collega's vragen elke keer hoe het gaat,en als ik wat zwaars doe,vragen ze of het echt wel kan,of ze helpen me.Ik moet zelfs uitkijken dat ze me niet teveel uit handen nemen....Ze zeggen ook dat ze bewondering hebben hoe ik het allemaal red.En juist daardoor hou ik mijn werk nog vol,hoe zwaar me dat ook valt.
Zonde dat het bij jou zo gaat.....Succes met de laatste loodjes,en dan tijd voor jezelf.
AnnemiekV
Lid
 
Berichten: 1341
Reumavorm: Bechterew

Re: Ik ben gestopt bij de post

Berichtdoor toto » ma sep 26, 2011 2:56 pm

Helaas, ik kreeg ook geen begrip en na 10 maand niet meer werken is er NIEMAND die nog naar je omkijkt. Je zogenaamde goede en fijne collega's weten niet meer dat je bestaat. Helaas!!

ToTo
toto
Lid
 
Berichten: 88
Reumavorm: RA

Re: Ik ben gestopt bij de post

Berichtdoor wil_mar » ma sep 26, 2011 3:53 pm

AnnemiekV schreef:Ik krijg gelukkig juist wel begrip op mijn werk,meer nog dan van familie.Collega's vragen elke keer hoe het gaat,en als ik wat zwaars doe,vragen ze of het echt wel kan,of ze helpen me.Ik moet zelfs uitkijken dat ze me niet teveel uit handen nemen....Ze zeggen ook dat ze bewondering hebben hoe ik het allemaal red.En juist daardoor hou ik mijn werk nog vol,hoe zwaar me dat ook valt.
Zonde dat het bij jou zo gaat.....Succes met de laatste loodjes,en dan tijd voor jezelf.


In tijden van nood leer je je vrienden kennen. Gelukkig voor jou dat het zo positief is. Dat houdt je op de been. Best moeilijk om een balans zien te vinden. Ik wens je in elk geval nog een hele fijne tijd op je werk en inderdaad goed naar je lichaam blijven luisteren, dan hou je het zeker nog wel vol. Pluim voor zoveel collegialiteit....
In de beperking toont zich eerst de ware meester.
(Goethe)
wil_mar
Lid
 
Berichten: 36
Reumavorm: artrose

Re: Ik ben gestopt bij de post

Berichtdoor wil_mar » ma sep 26, 2011 3:56 pm

toto schreef:Helaas, ik kreeg ook geen begrip en na 10 maand niet meer werken is er NIEMAND die nog naar je omkijkt. Je zogenaamde goede en fijne collega's weten niet meer dat je bestaat. Helaas!!

ToTo


Dat is echt triest, zoiets verwacht ik ook wel, daarom hou ik me al erg op de vlakte.
Gelukkig zullen er toch nog wel mensen in je omgeving zijn die je wel het begrip geven wat je verdiend..... en ik denk altijd maar, beter een handvol echte vrienden dan een landvol onechte......
Voor jou het allerbeste......in elk geval.....
In de beperking toont zich eerst de ware meester.
(Goethe)
wil_mar
Lid
 
Berichten: 36
Reumavorm: artrose

Re: Ik ben gestopt bij de post

Berichtdoor AnnemiekV » ma sep 26, 2011 6:22 pm

wil_mar schreef:
AnnemiekV schreef:Ik krijg gelukkig juist wel begrip op mijn werk,meer nog dan van familie.Collega's vragen elke keer hoe het gaat,en als ik wat zwaars doe,vragen ze of het echt wel kan,of ze helpen me.Ik moet zelfs uitkijken dat ze me niet teveel uit handen nemen....Ze zeggen ook dat ze bewondering hebben hoe ik het allemaal red.En juist daardoor hou ik mijn werk nog vol,hoe zwaar me dat ook valt.
Zonde dat het bij jou zo gaat.....Succes met de laatste loodjes,en dan tijd voor jezelf.


In tijden van nood leer je je vrienden kennen. Gelukkig voor jou dat het zo positief is. Dat houdt je op de been. Best moeilijk om een balans zien te vinden. Ik wens je in elk geval nog een hele fijne tijd op je werk en inderdaad goed naar je lichaam blijven luisteren, dan hou je het zeker nog wel vol. Pluim voor zoveel collegialiteit....



Misschien scheelt het wel dat ons teampje wel meer collega's met ziekte telt(Bechterew,B12 tekort enz)Er is dus over en weer begrip voor elkaars "mankementen".Maar dat zorgt dus ook dat ik op de been blijf.Wat familie betreft,zal ik niet snel zeggen als ik me bagger voel,ik wil niet de hele dag lopen klagen,dus zien ze het misschien ook niet altijd.Op het werk kan ik zeggen dat ik een slechte dag heb,en de wat zwaardere taken niet kan.De andere keer heeft een andere collega dat weer.Gelukkig werk ik maar 2 dagen dus dat scheelt.
AnnemiekV
Lid
 
Berichten: 1341
Reumavorm: Bechterew


Keer terug naar Werk en reuma

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten

Advertentie